Ne kadar uyuyabildiysem tabi. Askerlikten zor bir hal içindeyim, gecem gündüzüm yok? Hayatla arama tül perdeler çekip arkasında yaşıyormuş gibi hissediyorum ve hastalık cabası. Üst solunum yollarım kapalı, solunum geçici olarak başka yollardan yapılmakta, nefes alamadıkça kalbimin atışları beynimden duyulmakta. Kimseden bir beklentim yok ama biraz mola ey hayat " bi mola bi mola bir molaya krallığım." Dersten kaçmaya çalışan bir çocuk değilim ki ben, sadece dersini daha iyi yapmak için birazcık dinlenmek isteyen çalışkan koca kafalı bir çocuğum. "Hocam hakan'ın boğazından kan geliyor" "çocuklar, önce dersiniz" Kafası koparılmış şaşkın tavuklar gibi hissediyorum kimi zaman kendimi, ne yaptığımı bilemez haldeyim, bir omuz verenim yok yazık. Yalnızım... Olsun lan yıldızım neticede kendime...
Mutlu Ruhlar diliyorum...
hakanımmm dönmüşsünde hiç haber vermiyosun :) sen bu kadar hastayken sevinmem yanlış ama yaşasınn oleyy sonundaa diye sevinçle açtım blogunu :) bu arada senin kadar olmasada bi ara bende aynı dertten yakınıyodum hemde fransada tek başımayken. insan daha bi duygusal oluyo böle dönemlerde helede yanında nazını çekecek biri yoksa... umarım en kısa zamanda iyileşirsin kuzucumm ... bide sçs:P
YanıtlaSil